Dziennik z wyprawy do Doliny Lodowego Wichru #31 (Oko Smoka)

8 Kythorn 1312

Zrobiwszy swoje powróciliśmy na trzeci poziom Oka Smoka. Należało dokładnie przeszukać ten obszar i mieć baczność na pułapki. Już raz niezwykle boleśnie przekonaliśmy się, że można ich lekceważyć…

 

Badaniu poziomu przewodziła Alzara, gdyż posiadała najbystrzejszy wzrok oraz doświadczenie w rozpoznawaniu wszelkiego rodzaju mechanizmów. Najwyraźniej jej mrocznoelfie pochodzenie sprzyjało tego typu talentom. Pytaniem było, czy to dobrze, czy też niekoniecznie, wszakże opowieści o dwulicowym charakterze drowów krążą po całych krainach, od dalekiego Calimshanu, aż po jeszcze odleglejsze Thay, aczkolwiek w tamtych stronach mogą się z nimi równać Czerwoni Czarnoksiężnicy. Z drugiej jednak strony posiadanie za sprzymierzeńca kogoś o takim doświadczeniu w intrygach, czy nieczystych zagrywkach może okazać się prawdziwym błogosławieństwem, gdyż kto jak kto, ale drow powinien rozpoznawać podstępy i wszelkiego rodzaju sztuczki.

Nie będę się teraz zagłębiał w szczegóły niniejszej eskapady, bowiem nie widzę sensu w marnotrawieniu czas na opisywanie zmagań z każdą pojedynczą pułapką, grupką wrogów, czy znalezionym kamieniem szlachetnym. Opiszę jedynie największe niebezpieczeństwa, istotne spotkania, czy też ważne odkrycia.

Na zachód od miejsca, z którego wycofaliśmy się ostatnim razem, miało miejsce bodaj największa potyczka z Yuan-ti jaką do tej pory stoczyliśmy. Odbyła się ona w pomieszczeniu niewątpliwie służącym za kaplicę ofiarną, o czym świadczył bogato rzeźbiony postument, którego blat pokrywała zaschnięta oraz świeża krew. Widok o tyle makabryczny, iż sam ołtarz został wyrzeźbiony w postaci grupy węży pożerających żywcem człowieka. Nie mieliśmy jednak czasu na zbytnie przyglądanie się, gdyż zaraz zostaliśmy zauważeni przez jednego z kapłanów, a ten niezwłocznie wezwał strażników oraz sobie podobnych czcicieli Ssetha. Pomimo przewagi liczebnej wrogów nie mieli oni z nami zbytnich szans. Nie obyło się bez ran, ale błyskawiczne i niezwykle skuteczne ciosy Imizael, Alla’thary oraz Alzary zachodzącej niepostrzeżenie wrogów z flanki i wbijająca im sztylety w plecy. Do tego wszystkiego Eldillor kreował chaos wśród nieprzyjaciół z pomocą swych przyzwańców.

Za kaplicą wpadliśmy na korytarz pełen pułapek, z których to najgroźniejszą była ta zrzucająca w naszym kierunku kolejne szlamy i galarety. Uporaliśmy się z tym problemem z pomocą prostego rozwiązania. Mianowicie nasza piątka zajmowała szlamy walką, a przy okazji pozbywała się ich raz, a dobrze, dając tym samym czas i sposobność Alzarze do tego, by mogła się przekraść i otworzyć przejście.

Największe problemy napotkaliśmy w miejscu będącym obok sali ofiarnej. Ich skutkiem był zaklęty kryształ ustawiony nad przejściem do miejsca, w którym to, jak przypuszczaliśmy, znajdowała się dźwignia opuszczająca zwodzony most odgradzający część jaskiń na tym poziomie. Ów kryształ został wyrzeźbiony na podobieństwo wielkiego oka węża. W chwili kiedy tylko którekolwiek z nas podeszło odpowiednio blisko umysł zostawał wypełniony straszliwymi obrazami, a ciało odmawiało posłuszeństwa i pomimo sprzeciwów ducha oddalało się od tego miejsca. Próbowaliśmy różnych sposobów, od prób przekradnięcia się, po magiczne osłony i błogosławieństwa, lecz nic nie zdawało egzaminu.

Zrezygnowani postanowiliśmy poradzić się Nheero jak możemy pokonać tą przeszkodę. W czasie podróży na wyższe poziomy dosłyszeliśmy hałas rozchodzący się po jaskiniach na drugim poziomie. Zlokalizowaliśmy jego źródło w laboratorium. Bez zwłoki ruszyliśmy tam, by przekonać się, że oto alchemik Yuan-ti powrócił do swojego miejsca pracy. Dając mu jasno do zrozumienia, by z nami nie pogrywał przygotował wywar histachii dla Nheero (był bardzo zdziwiony, iż potrzebujemy tej mikstury, ale zbytnio nie protestował). Przy okazji skorzystaliśmy z tamtejszej aparatury, by wykonać cztery fiolki z trucizną wiwerny. Doszliśmy do wniosku, iż mogą być nam potrzebne na dolnym poziomie. Mianowicie natrafiliśmy tam na dziwną pieczęć obudowaną czterema rurkami. Natomiast w trzech częściach kompleksu jaskiń wpadły nam w oczy postumenty wypełnione wodą, ale noszące na sobie stare ślady trucizny. Z kolei wprawne oko Alzary dostrzegło, iż z postumentów rozchodzą się rurki w kierunku dziwnej pieczęci. Wywnioskowaliśmy więc, iż musi to być część jakiegoś rytuału, bądź zabezpieczenia, a być może sposób na jego unieszkodliwienie, wszak Yuan-ti musieli w jakiś sposób je wyłączać, by się nie pozabijać.

Zdobywszy co nam było potrzebne wróciliśmy do Nheero. Ten niezwykle ucieszył się z naszego sukcesu. Nim jednak wypił ów wywar zapytaliśmy go o klejnot, lecz niestety nie potrafił nam odpowiedzieć jak się przezeń przedostać. Miast tego sam zapytał, czy nie natrafiliśmy na jakąś bibliotekę Yuan-ti. Opowiedzieliśmy mu więc o książnicy w laboratorium oraz drugiej na trzecim poziomie. Dysponując tymi informacjami Nheero poprosił nas o to, byśmy przeczekali gdzieś parę godzin, aż mikstura nie przestanie działać, a on w tym czasie przeprowadzi swoje badania oraz dostanie się do bibliotek poszpera w tamtejszych zbiorach.

Nie mając innego wyjścia ukryliśmy się w jednej z jaskiń na pierwszym poziomie Oka. Prawdę powiedziawszy potrzebowaliśmy odpoczynku, gdyż w licznych potyczkach nabawiliśmy się ran, a nasi czaromioci zużyli większość swych mocy. Nie byliśmy bezbronni, co to to nie, ale daleko nam było do pełnej skuteczności, jaką ma się przy wypoczętym ciele i umyśle.

Podczas odpoczynku omawialiśmy dotychczas zdobyte informacje oraz czyniliśmy plany oraz przewidywania na niedaleką przyszłość.